Kościół i klasztor o.o. bernardynow zostały ufundowane przez Dorotę Piwo, podczaszynę płocką w 1631 roku. Budowę kościoła rozpoczęto w roku 1635, zaś konsekrowano go w roku 1652. Kościół został zlokalizowany poza murami miejskimi, co jest typowe dla klasztorów bernardyńskich.
Kościół p.w. Niepokalanego Poczęcia jest budowlą wczesnobarokową, orientowaną, jednonawową z nieco węższym i niższym prezbiterium. Kościół posiada dwuspadowy dach, zwieńczony trójkondygnacyjną sygnaturką. Wewnątrz kościoła są sklepienia kolebkowe z lunetami wsparte na opilastrowanych filarach przyściennych, w prezbiterium na konsolach.

Na sklepieniu prezbiterium widoczne jest Niepokalane Poczęcie i Bóg Ojciec, a na ścianie tęczowej na kolumnach herby Królestwa i Ziemi Łęczyckiej.

Rokokowy ołtarz główny posiada w części centralnej obraz Niepokalanego Poczęcia N.M.P. z około XVII wieku oraz obraz Matki Boskiej Częstochowskiej z 1887 roku. W nawie kościoła znajdują się trzy pary ołtarzy bocznych, prawdopodobnie dzieła majstra snycerskiego Franciszka Etnera z lat 1764 – 1766 z barokowymi obrazami przedstawiającymi świętych. Na północnej ścianie nawy znajduje się marmurowe epitafium Szymona Starży Dzierzbickiego, wojewody łęczyckiego zmarłego w 1787 roku.

Na uwagę w kościele zasługują także: ambona rokokowa z rzeźbą archanioła na baldachimie, rokokowe organy organy z puttami grającymi na różnych instrumentach oraz dwa późnobarokowe konfesjonały z lat 1764 – 1766.

Klasztor to budowla murowana, piętrowa z prostokątnym dziedzińcem przylegający południowym bokiem do kościoła. Na parterze w części wschodniej znajduje się refektarz, a w części południowo – wschodniej zakrystia, oddzielona od kościoła korytarzem.

Kościół był miejscem sejmików wojewódzkich w XVIII wieku. W 1864 roku klasztor został zamknięty przez władze carskiej Rosji za udział łęczyckich zakonników w powstaniu styczniowym. Do roku 1929 był administrowany przez księży diecezjalnych. W latach II wojny światowej hitlerowcy wyrzucili zakonników i zajęli klasztor na urzędy i magazyny. W roku 1946 biskup łódzki Władysław Jasiński przekazał obiekty o.o. bernardynom.